Art Rock Show – The Great Adventure (Week 7)

Multi-instumentalist en progheld Neal Morse heeft samen met zijn band een nieuwe dubbelaar ‘The Great Adventure’ klaar. Volgens Morse is ‘The Great Adventure’ de meest logische, muzikale, opvolger van de vorige succesplaat.

Fred Nieuwesteeg van Prog Wereld: ”

Maar…zo slecht kán het niet zijn. Neal Morse heeft heel wat in zijn mars, hij kán geweldige melodieën schrijven, een fraaie concepten in elkaar knutselen, heeft een indrukwekkend oeuvre op zijn naam staan,  hij is een prima muzikant en heeft een puike band om zich heen. Met Mike Portnoy en Randy George is hij al zijn negende gezamenlijke project bezig. Die zijn dus wel een keer op elkaar ingespeeld. Het schrijven en opnemen kostte hem veel tijd en moeite, maar dat was bij succesvolle cd’s als “Sola Scriptura” en “Snow” (van Spock’s Beard) ook zo. En warempel, na enkele luisterbeurten ontbolstert het grote avontuur zich. Ik hoor dan alleen nog maar de mooie dingen. De fraaie melodieën die Morse vormgeeft met uitgekiend toetsenspel en slepend gitaarwerk, thema’s die meteen in je geheugen vastplakken en regelmatig terugkeren, de gelikte koortjes die het werk hier en daar een bijna gospelkarakter geven, solo’s over en weer, afwisselende sferen en ritmes, muren van geluid en gevoelig klein gezongen passages.

Nog later komen beide zijden van de grammofoonplaat in balans. Het is van tweeën een. De instrumentale Overture kleunt er meteen stevig in met (uiteraard) orkestraties, bombast, stevigheid, tegendraadse ritmes en een melodie die je bij de kladden pakt. Om het verhaal een andere wending was een andere stem nodig, dus horen we ook een andere stem dan die van Morse en dat kunnen we een verademing noemen. Bill Hubauers’s stem heeft iets weg van Nad Sylvan. De hele staalkaart van het kunnen van Morse komt voorbij. Pompende powerrock wisselt hij moeiteloos af met ingetogen passages waar hij de emotie in zijn stem met kenmerkende vibratie de vrije loop laat, met alleen piano, een viool of lichte synths. Er is ruimte voor gekkigheid: vreemde geluiden, circusachtig soms, dat past ongetwijfeld bij het verhaal. De jazzy passages ontbreken evenmin, dan kan het er heftig aan toegaan. Toetsen zijn alom aanwezig, in alle toonaarden klinken ze door. Naast de Hammond zeker ook de Moog en noem het arsenaal maar op. Ondersteunend, warme dekens achter een gitaarpartij, het ritme bepalend of nadrukkelijk op de voorgrond in een solo. Hetzelfde geldt voor de gitaar die ook voortdurend van zich doet spreken. To The River is een hoogtepunt. Het opent met kerkorgelgeluiden en een hele fijne gitaarsolo, waarna de band met meerstemmige zang invalt.  Een toetsensolo maakt dit werkje compleet. Een muur van geluid wordt opgezet in The Great Dispair, met een gitaarlickje dat steeds doorkomt en als de band dan eindelijk gas terugneemt voor een welverdiend rustpuntje ontvouwt zich een van de hoogtepunten van deze dubbelaar: een gitaarsolo van dik anderhalve minuut die je op het puntje van je stoel brengt.”

Naast The Neal Morse Band met The Great Adventure hebben we deze week: Pallas (The Dreams Of Men), Transatlantic (The Whirlwind), Affector (Harmagedon) & Swifan Eolh & the Mudra Choir (The Key).

  • Thursday/Donderdag 12.00 – 24.00
  • Friday/Vrijdag 12.00 – 24.00
  • Saturday/Zaterdag 12.00 – 18.00
Spread the love

Leave a comment

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.