Week 9 – Art Rock – DID (Dissociative Identity Disorder)

Deze week tappen we uit een ander vaatje… Aanvankelijk begon het Franse band DID als een soloproject van toetsenist Christophe Houssin. Reeds eind 2014 verscheen op You tube al het eerste, korte promofilmpje, maar uiteindelijk heeft het tot half november 2017 geduurd voordat ‘Dissociative Identity Disorder’ in zijn volle glorie werd geopenbaard. En dan ook nog alleen in digitale vorm!

Joost Boley van Prog Wereld: “Het is drummer Régis Bravi die we dank mogen zeggen voor het verzamelen van een indrukwekkend zangkwintet. Dit is nog eens gericht en passend scouten. Wat te denken van Michael Sadler (Saga), in de rol van Het Slechte Geweten, Oliver Philipps (Everon), als Het Goede Geweten en Marco Glühmann (Sylvan), die als De Man acte de presence geeft. Voorwaar geen slecht trio. De Vrouw wordt vertolkt door Magali Luyten (Ayreon) en de wat minder bekende Alan Szukics (Opium Baby) is in de huid van De Slechte Man gekropen. De Franse gitarist Patrick Jobard en bassist Didier Thery completeren het bonte, internationale gezelschap.

Wanneer je “Dissociative Identity Disorder” gaat beluisteren valt al snel een aantal dingen op. Allereerst dat we hier te maken hebben met progressieve rock met een venijnige, stevige bite, waarin de bombast en het theatrale niet geschuwd worden. Christophe Houssin blijkt niet alleen een begenadigd componist, ook het produceren en mixen gaan hem blijkbaar uitstekend af. Vooral het kordate drumgeluid is om door een ringetje te halen. En we hebben hier niet te maken met een enkel toetsentapijtje, maar een heel winkelassortiment. Een overdaad die hier zeker niet schaadt. Integendeel. Een ander opvallend punt is het vrijwel afwezig zijn van solo’s, overigens zonder dat ze gemist worden. De knap geconstrueerde songs vragen er gewoon niet om, hoewel de korte, doch vinnige gitaarsolo in Kindergarten Remember niet te versmaden is. (…)

Een zevental korte, instrumentale tracks, met uitzondering van de vluchtige dialoog tussen De Man en De Vrouw in Pills, fungeren als bindmiddel tussen de verhalende belevenissen van de hoofdpersoon. Hoogtepunten zijn het aan Sylvan refererende I’m Not In It en het veelzijdige, met Beatles-invloeden gekruide The Sun, waarin Sadler en Luyten een fraai staaltje vocale interactie ten beste geven. Een heerlijk nummer om flink uit te pakken. Maar het is toch echt Oliver Philipps die de show steelt in songs als het hemels en gedragen gezongen Beyond The Stars, het meeslepende, van bombast bulkende Locked Up en het intense Wake Me Up. Het doet je vurig verlangen naar een nieuw album van Everon.

Naast DID met Dissociative Identity Disorder hebben we deze week: Acoustic Asturias (Marching Grass on the Hill), Saga (10,000 Days), Sylvan (Sceneries), Everon (Fantasma) & Ayreon (Universal Migrator Part 1: The Dream Sequencer).

  • Thursday/Donderdag 12.00 – 18.00 & 18.00 – 24.00
  • Friday/Vrijdag 12.00 – 18.00 & 18.00 – 24.00
  • Saturday / Zaterdag 12.00 – 18.00
No comments yet.

Leave a Reply

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Powered by WordPress. Designed by WooThemes