Art Rock Show – Dream Theater – Quarantième: Live à Paris (Week 4)

Dream Theater is een Amerikaanse progressieve-metalband, opgericht door drie studenten van het Berklee College of Music midden jaren 80. De bandleden staan bekend om hun technische bekwaamheid op hun instrumenten, waarvoor ze veel onderscheidingen van muziekbladen hebben gekregen. Deze bekwaamheid zorgt er ook voor dat ze door critici worden gezien als een prototype van een progrockband, met een neiging om zichzelf te verliezen in lange solo’s en lange instrumentale passages. Ondanks deze kritiek staat de band hoog in aanzien bij collega-muzikanten.

Roger Pruppers van Prog Wereld: ”

De belegen setlist zit in elk geval minder in de weg dan ik vooraf gedacht had. Je kunt het nooit goed doen bij zo’n carrière-overzicht, en een ‘usual suspect’ minder hier en daar had prima gekund. De Mike Mangini-albums komen er met enkel Barstool Warrior en This Is The Life bekaaid van af, al is dat niet geheel onverwacht na de terugkeer van Mike Portnoy. Vernieuwingsdrang is daarmee ver te zoeken, al is het interessant om een vroege versie te horen van meezwaaimoment Hollow Years, met licht gewijzigde tekst en uitgesmeerd instrumentaal intro door Rudess en Petrucci.

De bekende klassiekers werken hier voor mij vooral als verhalen van je maten in de kroeg: je hebt ze al honderd keer gehoord, maar het blijft genieten. Het helpt vast dat ik die vrienden al een tijdje niet meer gezien had. Wie de livealbums van Dream Theater beter heeft bijgehouden en dezelfde kroegverhalen recent nog herhaaldelijk gehoord heeft, is wellicht minder mild over de 76^e uitvoering van Pull Me Under, Metropolis Part 1, en The Spirit Carries On. (…)

Is mijn onverwachte enthousiasme over deze plaat dan toch vooral toe te schrijven aan de terugkeer van Mike Portnoy? Dat zou wel heel simplistisch zijn, maar het valt niet te ontkennen dat alles en iedereen een positieve schop onder de kont lijkt te krijgen wanneer de drummer-slash-druktemaker in de buurt is. De band heeft duidelijk plezier op het podium en de mannen maken veel onderling contact. Kijk en luister maar eens naar het instrumentale outro van Hollow Years, waarbij Rudess, Portnoy en Petrucci elkaar opzoeken. Of naar Rudess die tijdens de intro van As I Am met een infantiele grijns op zijn bakkes op Portnoy’s bekkens staat de rammen. Het is geen toeval dat de drummer bij veel van deze momenten in het midden en middelpunt staat.

Daar gaat het bij livealbums uiteindelijk toch om: maakt de band er iets bijzonders van op het podium, en voegt de registratie dus iets toe aan de studioalbums? Juist op dat vlak weet Dream Theater probleemloos te overtuigen. Wat je ook vindt van de recentere albums, de mannen zetten hier een dijk van een liveshow neer. Dat heb ik bij een aantal prog(metal)bands met wortels in de jaren negentig in de afgelopen periode toch anders gezien. Daarmee is “Quarantième: Live à Paris” een verrassend sterk document van een band waar op het podium nog nul sleet op zit. Op naar de ‘quatre-vingtième’!”

Naast Dream Theater (Quarantième: Live à Paris), Sons Of Apollo (MMXX), Jordan Rudess (Permission To Fly) & Threshold (European Journey).

• Thursday/Donderdag 12.00 – 24.00
• Friday/Vrijdag 12.00 – 24.00
• Saturday/Zaterdag 12.00 – 24.00