On the Menu: Anima Mundi – Jagannath Orbit, Myrath – Tales of the Sands, Miles Davis - Kind Of Blue, Beardfish – Sleeping In Traffic (part 1), Hostsonaten – Winterthrough and Frank Zappa – One Size Fits All. Friday 18 May: 1 p.m. – 6.30 p.m. (GMT+1) – Vrijdag 18 mei 13.00 – 18.30 uur. Rerun: Saturday 19 May (GMT+1) 06 p.m. – 11.30 p.m – Herhaling:  Zaterdag 19 mei 18.00 – 23.30 uur.

We openen met Jagannath Orbit van de band Anima Mundi. Anima Mundi is een Cubaanse (!) progressieve rock band die een mengeling brengt van symfonische rock, new age, Keltische en traditionele Cubaanse muziek. Jagannath Orbit kwam in 2008 uit en is de tweede cd van de groep. “We horen hier dan ook regelmatig invloeden van het eerdere werk van Yes en Genesis, zoals op het openingsnummer We Are The Light, met bijna achttien minuten tevens het langste nummer. Van tijd tot tijd bolt het geluid flink uit en krijgt het een bombastisch karakter met fantastische toetsenpartijen van Virginia Peraza. Deze frêle dame heeft toch al een groot aandeel in het geluid op deze cd. Naast de nodige bombast strooit zij met de ene na de andere wervelende en supersymfonische toetsenpartij wat soms doet denken aan Vangelis. Naast toetsen heeft ook Díaz een groot aandeel met lang uitgesponnen en soms flitsende gitaarsolo’s. Hij schroomt niet deze regelmatig te vervormen tot een wah wah geluid. Het titelnummer Jagannath Orbit (In The Orbit Of Love) kent fraaie Mellotrongeluiden maar neigt ook naar neo progressieve rock. Het nummer ligt uitstekend in het gehoor dankzij enkele aanstekelijke melodielijnen die zich eenvoudig in je hoofd nestelen. Zuid-Amerikaanse invloeden klinken door in Rhythm Of The Spheres. Aan het begin van dit nummer horen we weliswaar nog even het geluid van de didgeridoo, waarna minutenlang dubbel gelaagd toetsenwerk a la Nexus wordt afgewisseld met gitaar. Dit meer dan een kwartier durende epos zou met zijn langzaam wegstervende klanken een mooi slot van dit album zijn. Met Sanctuary krijgen we echter nog een dijk van een toegift voorgeschoteld. Dit tweede album van Anima Mundi kent geen zwakke punten en mag met terugwerkende kracht tot een van de symfonische hoogtepunten van 2008 bestempeld worden.” (Prog Wereld)

Als twee vandaag brengen we Myrath met Tales of the Sands. Myrath, voorheen bekend als X-Tazy, is een oosterse metal band uit Tunesië. “Myrath (which means Legacy), a metal band from Tunis, Tunisia, started out as a teenage cover band formed in 2001 by guitarist Malek Ben Arbia (who was 13 years old at the time). Over the next few years the band would develop their style towards progressive metal, and have become a respected band in the international prog-power metal community. Myrath have now performed at a couple of highly rated festivals as well. The band have given their music the label of “Oriental Metal”. Myrath’s distinctive metal style is blended with oriental rhythms, scales and harmonies.” (Wikipedia) “Deze derde plaat in het oeuvre van de band bevat vijfenveertig minuten aan power metal van de bovenste plank, aangekleed met wat progressieve invloeden en een weldaad aan oosterse klanken. Vooral dit laatste element geeft de band een volledig eigen gezicht, waarbij het me tot mijn verbazing niet lukt een gedegen referentie op te geven binnen het genre. Sporadisch doet het me denken aan het wat meer Arabische gezicht van Kamelot, maar verder dan dat schiet me geen band te binnen die ook maar enigszins klinkt als dit Myrath. De keur aan ingezette exotische instrumenten en bijbehorende klanken maken dit album vanaf de eerste minuten van Under Siege tot en met de allerlaatste klanken van Beyond the Stars een waar avontuur, waarbij iedere song nieuwe verrassingen herbergt. Rechttoe-rechtaan power metal wordt het in ieder geval nergens, ook al hebben de heren de kneepjes van het genre zeker in de vingers, wat ook nog eens versterkt wordt door de waanzinnig goede strot van Zaher Zorgati. Tales of the Sands is bij mij als een overrompelende donderslag bij heldere hemel gekomen, en heeft zich ook direct weten te bombarderen tot mijn persoonlijke verrassing en ontdekking van het jaar. Meesterlijke plaat, dito band, en met afstand één van de sterkere schijven die dit jaar aan me voorbij is gekomen, waarvoor hulde.” (Zware Metalen)

Als derde brengen we Miles Davis met Kind Of Blue. Een klassieker van de bovenste plank. Miles Davis was een Amerikaans jazzcomponist, trompettist en multi-instrumentalist. Hij wordt door verschillende deskundigen beschouwd als één van de meest invloedrijke, vernieuwende en originele muzikanten van de twintigste eeuw. Kind of Blue is een jazz-plaat van Miles Davis. De plaat is sinds de opname in 1959 een steady-seller, en wordt officieus de beste jazz-plaat van de 20e eeuw genoemd. De muziek is tijdloze cool-jazz en heel toegankelijk, en toch muziek-technisch verbluffend. (Wikipedia) “Maar het is ‘m toch vooral om ‘Kind of Blue’ te doen, om de vijf songs die volgens pianist Bill Evans (de hoogdravende hoesteksten hierboven zijn van hem) zonder noemenswaardige voorbereiding in de Columbia 30th Street Studio in New York werden opgenomen door trompettist en bandleider Miles Davis en de supergroep die hij bijeengebracht had: altsaxofonist Cannonball Adderley, tenorsaxofonist Coltrane, bassist Paul Chambers, drummer Jimmy Cobb en pianist Evans. Mocht het niet zo’n lelijk woord zijn, we zouden zeggen dat ‘Kind of Blue’ voortkabbelt. Want zodra de verschillende instrumenten op ‘So What’ hun plek gevonden hebben, verandert er nauwelijks nog iets aan het kleurenpalet. Subtiele, bijna onmerkbare variaties op één thema. Impressionisme op een notenbalk. En toch afwisselend genoeg om vijfenveertig minuten lang te blijven boeien, keer op keer. U merkt het: het is geen sinecure om uit te leggen wát deze muziek met een mens doet, en hóé de muzikanten het klaarspelen. Maar als u bij leven en welzijn maar één jazzplaat tot u neemt, laat het dan ‘Kind of Blue’ zijn, het definitieve jazzstatement, bijna zo goed als de beste rockplaat (grijnst).  Uitermate geschikt als voor- én achtergrondmuziek – bijvoorbeeld bij al uw ontspanningsoefeningen in de seksuele sfeer. Vroeg valentijnscadeautje, iemand? Gabba gabba hey!” (Humo)

Als vierde op de playlist hebben we Beardfish met Sleeping In Traffic (Part One). Beardfish is een band uit Gävle, Zweden die progressieve rock speelt. Naast de gebruikelijke rockinstrumenten gebruiken ze ook de accordeon.”Wat maakt Beardfish een beloftevolle nieuwkomer? Vooreerst de stem. Die behoort toe aan Rikard Sjöblom, meteen ook de multi-instrumentalist en bezieler van de band. Vanaf hij in ‘Sunrise’ dit woord zingt gaat er een rilling door me heen. Is dit Uriah Heep? Neen, natuurlijk niet, al leer ik later dat de vintage klank van het orgel me frequent aan Uriah Heep en Deep Purple doet denken. Hoe dit eerste nummer melancholisch aanvangt en dan naar een wilde climax toewerkt om te eindigen in een wilde schreeuw, zit alvast goed. Maar er is meer. Zoals complexe gitaarpassages die refereren naar de oude Genesis (‘Afternoon Conversation’) of het behoorlijk zware rocknummer ‘And Never Know’ met vet orgel en smeuïg gitaarwerk. En ja, zelfs het twaalf minuten durende ‘Roulette’ vervalt niet in oeverloos etaleren van de kunde (al hebben we hier duidelijk te maken met rasmuzikanten) en racet in een noodvaart langsheen net die oude invloeden die al te veel verwaarloosd worden, zoals Supertramp, Camel en Zappa. Ik was meteen weg van het door bas geleide middenstuk. Een album als ‘Sleeping In Traffic: Part One’ beschrijven zonder te vervallen in rudimentaire opsommingen is verraderlijk. Hoe kan ik jullie anders deelgenoot maken van de Beatlesque piano ballad ‘Dark Poet’ of het passionele, bluesy ‘Harmony’? Of de vervormde gitaren die knipogen naar wat Steve Hillage op zijn beste albums liet horen (‘Same Old Song (Sunset)’)? Ik denk dat de fans van progressieve muziek genoeg weten: Beardfish omzeilt het steriele van het genre in alle toonaarden en moet door elke muziekliefhebber van de jaren zeventig rock onderzocht worden.” (Lords of Metal)

Als voorlaatste Hostsonaten met Winterthrough. De naam Hostsonaten is afgeleid van de gelijknamige speelfilm met Ingmar Bergman. Grote man achter het Italiaanse Hostsonaten is Fabio Zuffanti. Veel mensen zullen hem kennen van de symfo band Finisterre, maar hij was bijvoorbeeld ook de man achter het grote project “Merlin – The Rock Opera“.”Winterthrough is the third part of Höstonaten’s cycle of the seasons and was released in 2008 on the independent label AMS/BTF with a line up featuring along with composer and producer Fabio Zuffanti (bass, bass pedals, acoustic and electric guitar, moog, percussion) also Alessandro Corvaglia (Mellotron, Mini-Moog, synthesizers, keyboards), Maurizio Di Tollo (drums, cymbals, tambourine, gong, percussion), Matteo Nahum (electric guitar), Edmondo Romano (sax, clarinet) and Robbo Vigo (piano, Hammond and Church organ, strings ensemble, glockenspiel, horns). The soft musical colours of Winter are painted here with delicate and balanced classical passages and an overall symphonic sound. Davide Guidoni’s art work invites you to take an immaculate white path leading in a wood, there’s snow all around and magic in the air… The epic opener “Entering The Halls Of Winter” begins softly, just some delicate notes of piano, then the rhythm section comes in and the atmosphere becomes hypnotic. You’re not walking alone, a whole army of ghosts is marching with you as if they were icy soldiers in a snowstorm… When the rhythm calms down you are alone again and you can admire the beauty of the nature around you. It calls you, go on, look ahead, beyond the horizon, far away, up to the limit of the world… It’s not dark yet, but the end is here, in front of you… The voice-over that you can hear on “Red Sky” is taken from Werner Herzog’s film, Heart of Glass (as the last words in Autumnsymphony) and evokes apocalyptic images: Time begins to crumble and after Time it’s the turn of the Earth, it’s the beginning of the end, everything falls down… “I’m falling down, I go down and down, it’s the dizziness…”. “White Earth” is a short, dreamy acoustic passage but in the following “Snowstorm” powerful winds begin to blow. An electric guitar solo leads to the jazzy “Over The Plain” where a trumpet draws dark shadows on the white landscape. On the second part of the beautiful, ethereal “The Crystal Light” the over-voice comes back conjuring new visions… “Once again I see a feather floating in the brook / And the wind pushing the fire on / I’ve seen the trees burning like matchsticks / I see some men running up the hill / Breathless, they stop at the top and paralyzed they turn into stone, one beside the other / The forest is made of stone / Everything becomes silent… Am I really the last one?”. On “Outside” the rhythm rises and the mood becomes lighter. Next comes the quiet, dreamy “Ruins” that fades into the short acoustic “Through Winter’s Air”. The last track is the long, complex “Rainsuite” which is divided in four parts (Prelude, New year’s theme, Winter’s end, Celebration / To the Open Fields…). It starts softly, the mood is melancholic but melancholy eventually gives way to optimism and a drum roll seems to announce the celebration of the vernal equinox and the upcoming rites of spring. A magnificent grand finale for a wonderful album!” (Prog Archives)

We eindigen met One Size Fits All van Frank Zappa. Zappa mengde op geheel eigen wijze rockmuziek met psychedelica, jazz, experimentele muziek en eigentijdse klassieke muziek gecombineerd met een grote dosis zelfspot, humor en performance-art. One Size Fits All is een rockalbum uit 1975 van Frank Zappa en The Mothers of Invention. “Released soon after the live Roxy & Elsewhere, One Size Fits All contained more of the material premiered during the 1973-1974 tour, but this time largely re-recorded in the studio. The band remains the same: George Duke, Napoleon Murphy Brock, Chester Thompson, Tom Fowler, and Ruth Underwood. Johnny “Guitar” Watson overdubbed some vocals and Captain Beefheart (credited as Bloodshot Rollin’ Red) played some harmonica (“when present,” state the liner notes). The previous album focused on complex music suites. This one is more song-oriented, alternating goofy rock songs with more challenging numbers in an attempt to find a juste milieu between Over-Nite Sensation and Roxy & Elsewhere. “Inca Roads,” “Florentine Pogen,” “Andy,” and “Sofa” all became classic tracks and live favorites. These are as close to progressive rock (a demented, clownish kind) Zappa ever got. The obscurity of their subjects, especially the flying saucer topic of “Inca Roads,” seem to spoof prog rock clichés. The high-flying compositions are offset by “Can’t Afford No Shoes,” “Po-Jama People,” and “San Ber’dino,” more down-to-earth songs. Together with Zoot Allures, One Size Fits All can be considered as one of the easiest points of entry into Zappa’s discography. The album artwork features a big maroon sofa, a conceptual continuity clue arching back to a then-undocumented live suite (from which “Sofa” was salvaged) and a sky map with dozens of bogus stars and constellations labeled with inside jokes in place of names. An essential third-period Zappa album.” (AllMusic)

On the Menu:  Spock’s Beard – The Light, Electric Light Orchestra – Eldorado, Karnataka – The Gathering Light, – Porcupine Tree – Lightbulb Sun, Ignatius – Lights from the Deep and Moongarden – Songs From The Lighthouse. Friday 11 May: 1 p.m. – 6.30 p.m. (GMT+1) – Vrijdag 11 mei 13.00 – 18.30 uur. Rerun: Saturday 12 May (GMT+1) 06 p.m. – 11.30 p.m – Herhaling:  Zaterdag 12 mei 18.00 – 23.30 uur.

We kunnen een uitzending met als titel ‘The Light’ niet anders dan beginnen met de gelijknamige plaat van Spock’s Beard. Spock’s Beard is een Amerikaanse band die sinds twintig jaar sublieme progressieve rock maakt. The Light is hun debuutalbum en wat voor één! “Zoals reeds vermeld, is de muziek erg geënt op de complexe, avontuurlijke songstructuren van de jaren zeventig, evenwel aangevuld met een stevige portie vitaliteit en …humor (niet altijd zo vanzelfsprekend in dit genre). Het technisch meesterschap van de groepsleden en hun rijke kennis van diverse muziekgenres en stijlen, maken van ‘The Light’, het SB-debuut uit 1996, misschien wel dé sensatie van de jaren negentig. Tevens vormt dit album een gezond tegengewicht voor het soms wel steriele en inspiratie-arme neo-progmateriaal uit begin jaren negentig. Opener ‘The Light’, een 15 minuten durend muzikaal orgasme, toont de fabuleuze kwaliteiten van Morse & co in al hun facetten : technisch perfect uitgevoerde muziek, met veel tempo-wisselingen en breaks, fraaie melodielijnen en samenzang, moeiteloos laverend van pure symfo naar een stukje ‘latino’ of een jazzy intermezzo : de heren brouwen hier met de spreekwoordelijke vinger in de neus één van de meest geslaagde songs aller tijden. ‘Go the way you go’ doet met z’n 12 minuten nauwelijks onder voor z’n voorganger en is ook vandaag nog steeds een erg gesmaakte live-song. ‘The Water’ is een 23 minuten durende ‘epic’ van formaat en laat een keur aan invloeden horen (Supertramp, Pink Floyd, Genesis om er enkele te noemen), maar verwatert nergens tot een flauw afkooksel van de zojuist genoemde bands. ‘On the edge’ verraadt (alweer) enige Genesis-invloeden, maar nergens wordt de integriteit van Morse & co in twijfel getrokken en weet de groep, zoals steeds, zelf haar accenten te leggen. Een stevige afsluiter van een subliem album!” (Prog-Nose)

Als tweede hebben we de Electric Light Orchestra met Eldorado. Electric Light Orchestra (ELO) was een rockgroep uit Birmingham uit de jaren 70 en 80 en kwam voort uit The Move. De band gebruikte instrumenten als de cello en de viool om een meer klassiek geluid te krijgen. John Lennon was een groot fan van de Electric Light Orchestra (Wikipedia) ”Voortbordurend op het oorspronkelijke concept voegt Lynne strijkers-ensembles toe en sleutelt stevig aan de groepssound die inderdaad gaandeweg steeds meer Beatles-invloeden absorbeert. Dat bereikt in 1974 zijn creatieve hoogtepunt in het magistrale Eldorado, waarvoor kosten noch moeite worden gespaard: een symfonieorkest van dertig personen en een omvangrijk koor luisteren Lynne’s fenomenale popsongs op. Jeff Lynne’s stem vertoont, bewust, sterke overeenkomsten met die van John Lennon en de band klinkt op zijn Beatles-best. En ondanks het orkestrale geweld schitteren de prachtige liedjes door alles heen. ‘Boy Blue’ en ‘Poor Boy (The Greenwood)’ zijn ultra-catchy uptemposongs, en het superbe ‘Laredo Tornado’ wordt zelfs gedomineerd door een scheurende gitaarrif, maar het is vooral de slepende, smachtende, symfonische weemoed van ‘Mister Kingdom’ en het fenomenale, meesterlijk georkestreerde titelnummer ‘Eldorado’ die het album zo briljant maakt. Voeg daar de tranentrekkende melancholie aan toe van de klassieker ‘Can’t Get It Out My Head’, majesteitelijk en soeverein, en ziedaar: het perfecte orkestrale popalbum. Dat is Eldorado, zonder twijfel.” (Rockodyssee)

Volgende op onze playlist is Karnataka met The Gathering Light. Karnataka is een progressieve rockband uit Wales. De muziek van Karnataka is een synthese van traditionele Keltische muziek en progressieve rock. Al de jaren van haar bestaan is de band gekenmerkt door veel veranderingen in de bezetting. In 2004 hield Karnataka zelfs op te bestaan, maar maakte in 2008 een succesvolle doorstart. (Wikipedia) The gathering light is het vijfde muziekalbum van de Welshe muziekgroep. “Daar waar Panic Room maar moeilijk een eigen geluid kan creëren, pakt Karnataka met dit album de draad op waar men die had laten liggen. De geweldige en lang uit gesponnen gitaarsolo’s, prachtige zang, sterke melodieën en de warme productie waar we Karnataka van kennen, zijn op dit album weer helemaal aanwezig. Zangeres Lisa Fury heeft een erg mooie stem die wel heel erg aan die van Rachel Jones doet denken. Was het vroeger Paul Davies die de ene naar de andere geweldige gitaarsolo uit zijn instrument haalde, nu doet Enrico Pinna in niets voor hem onder. In elk nummer laat hij meerdere sterke solo’s horen. De band heeft er ook goed aangedaan om Troy Donockely uit te nodigen. Zijn Ulean Pipes zijn natuurlijk uitermate geschikt voor de muziek van Karnataka, die vergeleken kan worden met die van Mostly Autumn en Iona. Met name het nummer Moment In Time kan door zijn toedoen als hoogtepunt aangewezen worden. Ook het inhuren van een strijkkwartet doet de muziek van Karnataka veel goeds. Ik durf niet te stellen dat dit vierde album net zo goed is als “Delicate Flame Of Desire”, maar deze nieuwe formatie komt een heel eind in de buurt. De echte Karnataka is opgestaan en staat als een huis.” (Prog Wereld)

Volgende is niemand minder dan Porcupine Tree met Lightbulb Sun. Porcupine Tree is een Engelse rockband, die wordt gerekend bij de (vernieuwende) progressive rock. “Lightbulb Sun kwam officieel uit in 2000 nadat met het voorgaande album Stupid Dream een flinke verandering in de muziek van Porcupine Tree kwam. Het meer song-georiënteerde geluid van dit album klonk door in Lightbulb Sun en deze was hiermee waarschijnlijk de grote doorbraak van Porcupine Tree. Geweldige singles als ‘Four Chords That Made a Million’ en ‘Shesmovedon’ brachten dit album tot een groot succes. Met ‘Hatesong’ (welke nog regelmatig op concerten gespeeld wordt) zetten ze een geweldig donkere livesong neer. En geniaal is het ruim 13 minuten durende ‘Russia on Ice’, wat uiteraard gaat over de Russische specialiteit wodka en het verdriet dat het met zich meebrengt. Door de variatie op dit album is het waarschijnlijk het beste album om Porcupine Tree mee te leren kennen. Rust, schoonheid en depressie komen perfect bijeen.” (Podium Info)

Voorlaatste is Ignatius met Lights from the Deep. Their music is under the influence of the Seventies classic symphonic Progressive rock. The aim is to reproduce the feeling of this period but with a personal touch: landscapes with atmospheric synthesizers, aggressive and powerful, sweet harmonies and guitar lines flying over the music – these are elements that build the album. “Ignatius is a young band from Spain with an excellent debute album named Lights from the deep released this year 2011 but the copositions are almost 10 years older. The sound, the compositions all are very well done on this release and I was little surprise to see that they are only 3 members, because the music is very complx, progressive rock like it was done in the ’70′s with all ingredients of good quality.. The vocalist Ricardo Boya does aswell keybords parts and some bass arrangements, while Toni Castarlenas is responsable for guitar and Marcelo Ortiz drums. Long pieces, captivating arrangements, intelligent symphonic prog is all about here, and wahat a great unexpected debute from this spanish band. Excellent musicianship with top notch performance, imaginative duels between keyboards and guitar, very good voice remind me a little bit of Gentle Giant, even in music in some parts, a great example is the openinng track Bleeding Souls, briliant , and sets the atmosphere for the next 6 pieces. Not a weak moment here, all is almost perfect, even the cover art is quite intristing. Ignatius , sounds enjoyble and exciting, similar with masters as Genesis, Yes or Gentle Giant, but aswell has a plenty of their own twists that make this album so great. Recommended one of the most captivating debutes of this year and fans of prog rock don’t miss this one, worth it for sure.” (Prog Archives)

Laatste op ons lijstje is Moongarden met Songs From The Lighthouse. Moongarden is een Italiaanse band. Zij speelt een kruising tussen metal en progressieve rock. Songs From The Lighthouse is het vijfde muziekalbum van de groep. “I don’t know much about this band. I do know that Andy Tillison of The Tangent guests on one piece. I also know that this is a CD that proves that there is some great progressive rock – and I mean progressive rock, not alternative rock or hard rock or metal masquerading as prog – being produced. It also shows that when done right a little metal infused into the mix adds another flavor, rather than taking over the music. This has healthy dosages of both old school and neo-prog and is an excellent CD. Consider it highly recommended to all neo-prog fans.” (Music Street Journal)

On the Menu: Muse – Origin of Symmetry, Lucifer Was – The Crown Of Creation, Le Orme – Felona e Sorona, The Flower Kings – Back In The World Of Adventures, 30 Seconds to Mars – A Beautiful Lie and Galahad – Year Zero. Bon Appetit! Friday 4 May: 1 p.m. – 6.30 p.m. (GMT+1) – Vrijdag 4 mei 13.00 – 18.30 uur. Rerun: Saturday 5 May (GMT+1) 06 p.m. – 11.30 p.m – Herhaling:  Zaterdag 5 mei 18.00 – 23.30 uur.

We gaan van start met Origin of Symmetry, het tweede album van de Britse rockgroep Muse. Het verscheen via Mushroom Records op 17 juni 2001. “De muziek, door zanger Matt Bellamy omschreven als ‘een heel stuk zwaarder’ dan Showbiz, kenmerkte zich door meer experimenten ten opzichte van de alternatieve rock van het debuutalbum. Daarnaast werden er voor de band nieuwe instrumenten gebruikt, zoals een kerkorgel. Het album behaalde de derde plaats op de UK Albums Chart, een tweede plaats in Vlaanderen en de 19e plek in de Nederlandse Album Top 100. Er kwamen van het album vier singles uit: “Plug In Baby“, “New Born“, “Bliss” en “Hyper Music/Feeling Good“. (Wikipedia) “Deze plaat beukt op je hersenen in als honderd carabinieri op één man met een sok op z’n kop. Het eerste rustpunt komt pas in het midden van de zesde, epische track ‘Citizen Erased’, als plots de gitaarstorm even gaat liggen. Ons advies: ademt u eens diep in, want it ain’t over till it’s over . Vroeger verweet men Muse weleens dat ze klonen van Radiohead waren – Matthew Bellamy‘s frêle, rijkelijk van pathos voorziene stemtimbre zal daar waarschijnlijk niet vreemd aan geweest zijn. Klonen? Evil Twins, more like. Thom Yorke wordt het puisterige broertje, de computer geek, de wussy. Faut le faire! Hoogtepunten? Niets dán hoogtepunten! Zoals het ‘Hypermusic’, een teletijdmachine van een song: we schrijven 1971 en de acid is bad. Gooi The Who, Hawkwind en Nirvana in een erlenmeyer, hou hem boven de bunsenbrander tot er blauwe dampen opkringelen, et voilà: Überrock, the Muse way.” (Humo)

Volgende op ons lijstje is Lucifer Was met The Crown Of Creation. Lucifer Was is een Noorse progressieve hardrock band die gevormd werd in de vroege jaren 70. De band roept herinneringen op aan Black Sabbath, Deep Purple, Uriah Heep en Jethro Tull. “De inmiddels vijfde plaat, getiteld ‘The Crown Of Creation’ gaat nog een stapje verder waar de vorige ‘The Divine Tree’ ophield, daar men nu ook een heus orkest (Kristianstad’s Symphony Orchestra) heeft toegevoegd. De seventies rock met psychedelische invloeden zoals die op ‘The Divine Tree’ vertolkt werd, is nu meer richting een neo-klassieke rockopera verschoven en dat vergt enige investering alvorens je dit echt kunt gaan waarderen. (…)  De nummers worden gekenmerkt door sterke jaren zeventig riffs van Thore, krachtig zangwerk van zanger John Ruder en veelvuldig gebruik van instrumenten die je niet zo vaak tegenkomt in de metal muziek van tegenwoordig. Zo komt er regelmatig een vioolpartij van Jan Stigmer voorbij, terwijl Michala Petri’s fluit-partijen bij tijd en wijlen prominent aanwezig zijn. Lucifer Was weet een en ander echter naadloos op elkaar aan te laten sluiten en heeft met ‘The Crown Of Creation’ andermaal een zeer interessant werkstuk afgeleverd, wel eentje die zeker niet voor iedereen geschikt is maar als je voldoende open-minded bent en het aandurft om dit een kans te geven, weet ik zeker dat je (wel na vele luisterbeurten) dit zult waarderen.” (Lords of Metal)

Derde op onze playlist van deze week is Le Orme met Felona e Sorona. Le Orme (Italiaans voor voetafdruk) is een Italiaanse progressieve rock band opgericht in 1966 in Marghera, een deelgemeente van Venetië. “Het concept-album “Felona e Sorona” van de Italiaanse band Le Orme is volgens velen een meesterwerk dat met z’n gepassioneerde kruising tussen Genesis en vooral ELP aan de top staat van de Italo prog uit de jaren ’70. Ook wat mij betreft hebben we het hier over de numero uno uit het land van de laars. Dit vierde studioalbum van het Venetiaanse trio duurt slechts 33 minuten en 33 seconden, een erg korte plaat dus. Dit kwam wel vaker voor in die tijd en jammer genoeg ook bij Le Orme. Hierdoor heeft dit album wel een creativiteitsdichtheid gekregen van heb ik jou daar. Zwakke maten zijn er dan ook niet. “Felona e Sorona” laat compositorisch een enorme Le Orme horen. (…) Niet zelden wordt Le Orme samen met de bands Premiata Forneria Marconi en Banco Del Mutuo Soccorso genoemd als de grote drie van de Italo-prog uit de jaren ’70. Deze status is naar mijn mening helemaal terecht. Le Orme heeft die status geheel met hun uitgekiende oeuvre verdient. Het is wel duidelijk waarom voor velen “Felona e Sorona” het absolute hoogtepunt hiervan is.” (Prog Wereld)

Na Le Orme volgt Back In The World Of Adventures, het debuutalbum van de Flower Kings. The Flower Kings is een Zweedse band die werd opgericht in 1995 en wordt geleid door gitarist Roine Stolt. De naam van de band is afkomstig van een soloalbum van Stolt zelf, The Flower King uit 1994. Na dit album besluit hij een vaste band te formeren die op de muzikale weg die het album inslaat voortborduurt. De muziek wordt omschreven als progressieve rock. Op enkele albums, bijvoorbeeld op Unfold the Future komt ook een grote jazz-invloed naar voren. “An masterful debut from one of my favourite modern progressive rock bands. The Flower Kings are a progressive rock band with a clear 70s feel, yet are not copycats from the Prog Giants. Sure, they are influenced by them, but that doesn’t make then uncreative. One of the elements that make me happiest about this album is the mood/tone of it. The Flower Kings’s title represents their sound : pacific, beautiful, and uplifting. Roine Stolt(guitar, vocals) is the man behind the band, and he always composes the big majority of the music from the band. His guitar playing is art itself, and may remind listeners of Steve Howe. The Keyboard playing is essential to the band, the bass is loud and thundering, and the percussion is of high quality.” (Prog Archives)

Als voorlaatste in de rij hebben we 30 Seconds to Mars met het prachtige A Beautiful Lie. 30 Seconds to Mars is een alt rockband uit Los Angeles. “Het tweede album, A Beautiful Lie, kwam uit in 2005 en was succesvoller dan het eerste album en betekende de internationale doorbraak van de band. Het album is geproduceerd door Josh Abraham, die ook met Linkin Park, Orgy en Velvet Revolver heeft gewerkt. Omdat A Beautiful Lie vijf maanden voor de releasedatum uitlekte besloot de band twee bonusnummers toe te voegen: Battle of One en Hunter, een cover van Björk. Om het album nog verder te promoten deed de band in een paar albums “golden passes”, waarmee de eigenaar van de cd toegang krijgt tot concerten van 30 Seconds to Mars, waarbij ze ook backstage mogen. Het album kreeg in de Verenigde Staten de platina status in december 2006.” (Wikipedia) “Authentic hard rock has always been about bleeding emotions and music so sharp and heavy it can tear flesh. This might not be what you would expect from a band that is fronted by an actor, but it is exactly what 30 Seconds To Mars delivers in A Beautiful Lie. The music is razor-sharp and solid, everything that good old-fashioned hard rock is suppose to be, but with a polished edge that is refreshing and modern.” (Blogcritics)

We eindigen in schoonheid met Year Zero van de band Galahad. Galahad is een Britse muziekgroep, die in 1985 werd opgericht in Dorset, Engeland. Volgens de band is de naam niet afkomstig van Sir Galahad maar van een plaatselijk tuinbouwer, Galahad Produces. Van 1985 tot 1987 toerde de band met covers van Rush, Genesis, U2 en soortgelijke bands door Engeland, gevolgd in 1987 door hun eerste single Dreaming from the inside. In een oplage van 500 stuks is het album in geen enkele hitlijst gekomen. In 1987 verschenen de eerste liveopnames op muziekcassette (toen een favoriet geluidsdrager voor beginnende bands). (…)  De band kwam vervolgens langzaam het officiële concertcircuit binnen en nam hier en daar wat op. Ze verschenen op tributealbums voor muziek van wederom Genenis, maar ook voor Camel. Albums verschenen onregelmatig, het leek er op dat de band meer niet bestond dan wel. Het in 1999 opgenomen Year Zero verscheen bijvoorbeeld pas drie jaar later. Vanaf 2004 werd het erg stil rond de band, maar in 2007 verscheen uit het niets Empires Never Last, dat weer een klein succes werd binnen de wereld van de progressieve rock. (Wikipedia) “GALAHAD always sat smack on the fence that delineates pop from prog. With “Year Zero”, they’ve definitely moved over to prog. It is their most adventurous album to date and their best by far. If you think you’ve heard it all as far as “progressive” sounds are concerned, you’re in for a treat with “Year Zero”. To quote Mr. Jerry Lucky, author of The Progressive Rock Files, “Think… TANGERINE DREAM with guitars and drums… fat, analog arpeggios almost in an electronic dance feel.” He obviously was referring to a couple of outstanding tracks, “Yearzeroverture” and “Democracy”; but the album also provides some other delights. There’s everything in here from jazz to rock to electronics with many themes and tempo changes, not to mention some hair-raising, spooky sounds totally unexpected from the GALAHAD we’ve come to know. Not only have they got their sound right (for once!), but gone are the sappy ballads and pop ditties of yore. We’re talking bold Prog experiments, here, with power to boot. If you like your Prog with muscle and thought GALAHAD never had it in them, check this one out.” (Prog Archives).